Düşene kadar koşmak istiyorum kaçıp uzaklaşmak bu yaşadıgım yerden.Bu aralar herşey çok zor geliyor bana. Her suç her hata her kusur benimmiş gibi geliyor. Kendime karşı suçlu hissediyorum kendimi. Yapabileceklerimin çeyreğini bile yapamadigimdandır bu his belki. Pardon düzeltiyorum yapamadiğimdan degil yapmadigimdan ! Şöyle camı açıp avaz avaz susmak istiyorum. Agzıma geleni susmak. Anca öyle atarım gibi içimden bazı şeyleri. Meger kaybetmek ne zormus. Insan kaybederse kaybettim dermis ama kazandigimi sandigim şeyin aslinda kaybım oldugunu gormek çok aci çok ! Lilililerle olmaktan yoruldum. Eglenmeyi unuttum. Eski arkadaslarm donup dolasip yanima geldiginde aslnda hep ayni yerde oldugumu farketmek yoruldum. Solugumu salarken burnumdan ayni hizda cigerlerime ates doluyor sanki ustu kasvet dolu bulutlarla kapli lav gibi sicak sicak akiyor yakiyor yikiyor icimi ,bitiriyor beni ! Neden peki ? Neden ben ! AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAGGGH ÇOK YALNIZIM BUGÜN ! Yani yine yalnizim. Hani derler ya bunca insan yalnizken neden bunca insan yalniz diye, çünkü biz salagiz.hemde çoooook salagiz. Ya hayat yaşamak için gülmek için ama içim dışım dert dolu benim ya ! Işin garip yani herseye dertlenmislik benimkisi ! Iyiye gidiyorken dibe batmak bu olsa gerek. Simdi daha dibe gitmezsem mutlu olucam.